Onder onze voeten groeit een onzichtbaar leven. Een verborgen netwerk van draden en schimmels weeft zich door de aarde, waar bomen elkaar vinden en fluisterend berichten uitwisselen. Over hun welzijn, dreigend gevaar, of hoe ze elkaar kunnen helpen. Deze ongrijpbare energie vangen de makers in het projectiekunstwerk Underground Whispers. In dit werk verbeelden ze de magische wereld onder de grond – de stille, maar onafgebroken communicatie tussen bomen die ons verbindt met het ritme van de natuur.

Bezoekers zien de wortels naar elkaar toe groeien, verbinding maken, kleurrijk licht en informatie naar elkaar sturen en sprankelen. Dit leidt uiteindelijk tot een magische ervaring onder de bomen, waardoor ze tot leven komen.

Tessel Schmidt & Judith Hofland

Tessel Schmidt is videokunstenaar en bouwt miniatuurwerelden van alledaagse materialen. In haar werk zoekt ze naar de grens tussen het tastbare en het ongrijpbare – het leven, de dood en alles daartussenin.

Judith Hofland is scenograaf, videomaker en conceptontwikkelaar. Ze maakt interactieve werelden waarin beleving en verbeelding samenkomen. Als coach begeleidt ze daarnaast creatieve processen van anderen.

Website Schmidt | Instagram
Website Hofland | Instagram
Afbeelding: ter illustratie

Avatars onttrekken zich aan de kille orde van Big Data en verschijnen als vloeibare, steeds veranderende identiteiten. In cyberspace wordt het lichaam een vrij instrument van expressie, waarin meerdere zelven naast elkaar kunnen bestaan. De hardware (het lichaam) en software (de mind) versmelten. Zo verschuift de digitale wereld van algoritmische controle naar hyper-herkenbaarheid en heruitvinding – richting een toekomst voorbij de hegemonie van technologie.

Cyberbirdxx

Cyberbirdxx (Merel van Kesteren) maakt meeslepende installaties, animaties en visuals die schuren tussen realiteit en hyperrealiteit, geïnspireerd door cyberfeministische theorie. Met glitch, licht en 3D-avatar-scans onderzoekt ze de vloeibare grenzen tussen fysieke en digitale identiteiten. 

Website | Instagram

Een weergave van mogelijke lichamen, gezien door een computer. Wat zou er van komen als we ons laten breken of buigen door kunstmatige intelligentie? De installatie kijkt naar pixels en poses om het menselijk lichaam te omschrijven. Onze data is teruggebracht tot niks dan ruis en weer opgebouwd tot een gelijkenis van ons figuur.

In de loop van vier hoofdstukken krijgt het algoritme steeds meer vrijheid om aanpassingen te maken op de data en begint het te dromen over losse lichaamsdelen en samengevoegde stukken huid – dit alles nog steeds onder de noemer van ‘mens’. Dit is, blijkbaar ook, hoe we onszelf presenteren aan onze machines.

De interactieve installatie legt glitches en tekortkomingen van de huidige staat van generatieve algoritmes bloot en geeft daarmee een inzicht in hoe de systemen waar we elke dag mee te maken hebben te werk gaan. Maar als een lichaam dat er in onze ogen pijnlijk uitziet nog steeds prima als mens geclassificeerd wordt, in wat voor licht zet dat de systemen die ons voortdurend bekijken?

Onze maatschappeljike systemen maken veelal gebruik van statistiek om grip te krijgen op de veelheid van ons bestaan; ze proberen alles als een bepaalde categorie te labelen. Deze hokjes passen wij vaak niet in, maar andersom ontstaat er ook een vraag. Als we het systeem zelf laten spelen met de definite van de categoriën, past ons digitale spiegelbeeld dan nog wel in onze biologische visie?

Cris Mollee

Cris Mollee (1999, zij/haar) is digitaal kunstenaar en creatief technoloog. Haar werk gaat over digitale lichamelijkheid en bevindt zich op het snijvlak van visuals, theater, dans en codering. Met haar werk onderzoekt ze hoe beweging van het lichaam gevormd wordt door technologie en computerdenken. Ze gebruikt het menselijk lichaam als een medium om de perceptie van de computer te onderzoeken en ze andersom zet de interpretatie van de computer in om belichaming te herontdekken. Haar interactieve performances en installaties zitten vol 3D scans, tracking systemen, sensoren en AI interpretaties van de fysieke werkelijkheid.

Website | Instagram

Dat insecten worden aangetrokken door licht is al duizenden jaren bekend. De Romeinen gebruikten zelfs olielampen om wasmotten – destijds een ware plaag – te vangen. Maar waarom motten zo gefascineerd zijn door licht, is nog altijd een raadsel. Sommigen denken dat ze zich oriënteren op het maanlicht en lampen voor de maan aanzien. Andere theorieën stellen dat ze instinctief naar het licht vliegen om te ontsnappen aan gevaar – richting veiligheid, weg van hun vijanden.

Sommige motten hebben zelfs een ingenieus verdedigingsmechanisme: ze kunnen ultrasone geluiden produceren die vleermuizen in verwarring brengen tijdens hun echolocatie. Opmerkelijk genoeg zijn de motten zich hier zelf niet van bewust – ze hebben geen gehoor.

En dan rijst de vraag: waarom zet deze mot in Nieuwegein al zijn verdedigingsmechanismen in? Zijn wij als bezoeker misschien te ver zijn domein binnengedrongen?

Dit werk is gemaakt door Maurice Koelemeij van { M } Light Art.

Instagram